Her gece uykunda hala beraber olduğunu gördüğün kişinin başkasının hayaliyle uyuduğunu öğrenince aldığın her nefesin içine bıçak gibi saplanması diye bir şey var. Her gece kokusuyla uyumak için tişörtünü baş ucundan ayırmamanın hiçbir şey değiştirmemesi mesajlarını ve fotoğraflarını silememenin verdiği hassas duyguya rağmen bu hissi nasıl değiştiriceğim hakkında tek bir fikrim bile yok. Benim için özel olan insanın şimdi başkasını özel hissettirmesi ağır gelir bana. Gözümün önünde başkasına gülmesini de izleyemem. Daha fazla tükenemezdim sanırım

ALS hastalığının olayı şudur ;Vücut sıcağı ya da soğuğu kısacası acıyı hissetmez.Yani (gerçekten) destek vermek için yapmanız gereken şuydu,kafanızdan aşağı buzlu su dökülür (nedense sıcak su değil) ve siz yiyorsa ona tepkisiz kalırdınız çünkü hastalığın olayı o.Destek budur o acıya rağmen öylece durmaktır.Ama çığlık atıp gülmeniz bağırıp çağırmanız bunun çok zıttı bir olaydır.Yani destek lafının yanından bile geçmeyen bir tavırdır.Arada bayağı fark var,bilgilerinize.

(Kaynak: uyku-gereksiz, gizmer gönderdi)

Anonim sordu:

Bu güne kadar yaşadığın en büyük sorun neydi

Yazdım çizdim hayal ettim Yanıtla:

tambilirinturkversiyonu:

simdiaklimagelmediya:

tambilirinturkversiyonu:

Ooo hayatım sorundu benim. Şimdi bunu okumaya herkes üşenicek ama okuyanda pişman olmaz bence.

Ben doğuştan kalp hastasıyım. Ritim bozukluğu ve kalbimde delik var. Yani her an ölebilirim. Bu yüzden annem küçükken bana bağlanmak istememiş ve hep uzak kalmış. Hiç öpmemiş sarılmamış bile. Anne sevgisi olmadan büyüdüm ben hala da uzağız birbirimize.

Daha sonra ablam yanımda intahar etti attı kendini camdan aşağı ve daha 7 yaşında olmama ramen beni suçladı polisler ben atmışım gibi. 

Büyüdüm hayatım düzelmeye başladı derken 6. sınıfa giderken arkadaşlarımla gezerken araba çarptı benim burnum bile kanamadı ama 2 arkadaşım da öldü. Aynı gece annanem öldü. 3 gece sonra dedem. 

Geçen sene çok sevdiğim teyzem öldü. Kuzenim dayanamadı buna telefonla aradı ve seni seviyorum dedi bi patlama sesi duyuldu öldü.Arkasından sıra sıraya herkes öldü. Diğer teyzelerim, amcam, dayım, dedem, arkadaşlarım. En sonda sevgilim. Gözlerim önünde öldü. Ve ben bunları atlatmaya çalıştım. Ayakta durdum. 32 amelyat geçirdim Ben ölmedim! Ayaktayım. 

Annemle kavga ediyorum diyip intahar edenlerden olmadım. Ben annemle hiç konuşmadım. Babam bana kötü davranıyo diyemedim. Çünkü yılda 1 kere gördüm, görmedim. Abimle aram kötü diyemedim, beni hiç sevemedi. Tek başıma hastanelere gittiğim oldu, üzülemedim. Tek başımaydım . Ama ölmedim ölemezdim. Herkese tüm bunları atlatıp ”BUNU BEN YAPTIM” Demek istedim

nasıl dayanılır ki ya

Allah gücünü veriyo işte